பருவம் வந்ததும் தாயை பறிகொடுத்துவிட்டு மாமன் கருமனுக்கு வாகப்பட்டாள். ஊர் ஊராய் சென்று கரகம் ஆடி காண்போர் கண்களுக்கு விருந்து ஆனாள். ஆடி முடிந்த பின், அந்த ஊர் ஜமீன்களுக்கும், மைனர்களுக்கும் இரவு விருந்தாக வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தது. இல்லையென்றால் அடுத்த வருஷம் இவள் பொழப்பில் மண் விழும். இவள் ஆட ஆரம்பிக்கும் முன்னே குடிக்க ஆரம்பித்து, அடுத்த நாள் காலையில் அரையாடயுடன் அரைபோதையில் வண்டி ஏறுவான் கருமன்.

ஊரெல்லாம் உழவு ஓட்டும் சமயம் தான் இவளுக்கு சற்றே ஓய்வு. திருவிழாக்கள் தொடங்க ஒரு மாதமிருக்க இருக்க, தன்னுள் ஒரு உயிர் வேர் பிடித்திருப்பதை உணர்ந்ததாள். யாருக்கும் சொல்லாமல் தனக்கு உள்ளேயே விழுங்கிவிட்டாள். சின்னமனூர் விழாக்கு இன்னும் சில நாட்களிருக்க கிளம்ப ஏற்ப்பாடுகள் செய்ய சொன்னான் கருமன். “மாமா, இனிமேல் ஆடி பொழைக்க வேணாம், வேற ஏதாச்சும் வேல செஞ்சுக்கறேன்”, என்றாள். என்ன? என்ற பார்வையோடு பார்த்தான். பதில் சொன்னால், “மாசம் தவறிடுச்சு மாமா, நமக்கு பையன் காளியம்மாக்கு பொங்க வெக்கரேனு வேண்டிட்டு இருக்கேன்”, என்றாள். பதில் ஏதும் சொல்லாமல் வெளியேறினான் கருமன்.

வந்து சேர்ந்தான், ஊர் மருத்தவச்சியுடன். இவர்களைப்பார்ததும் அழத்தொடங்கினாள். “வேணாம் மாமா வேணாம், எம் புள்ளைய விட்டிடு, மவராசன் பொறப்பான் இந்த ஈனப்பொழப்பு இதோட முடியட்டும், விட்டுடு மாமா விட்டுடு”, என்று கதறினாள். கருமன் செய்கையால் சொன்னான், மருத்துவச்சிக்கு மருந்தை கலந்து கொடுக்க. மன்றாடினாள், அழுதால், என்ன எல்லாம் முடியுமோ சொல்லியும் பார்த்தாள்.

பளீர் என்ற ஒரு அரை கொடுத்து, அவள் குடுமி பிடித்து இழுத்து கத்தினான், “ஊர் ஊரா போயி ஆடற நாயி, என்னமோ நம்ப மகன் மகன்னு சொல்லுற. உசிரோட இருக்கணும்னா இந்த மருந்த குடி, பொழப்ப கெடுக்க வந்து இருக்கற இந்த கருமத்த கலைச்சிடு”. அவமானம் தாங்காமல் தலைகுனிந்தாள். ஒருகணம் கூட தாமதிக்காமல் அவசர அவசரமாய் மருந்தை வாங்கிக்குடித்தாள். கனத்த மனதோடும், காலி வயிற்றோடும் திருவிழாவிற்கு செல்ல ஏற்பாடுகள் செய்யத்தொடங்கினாள்.

இடம்: கோயமுத்தூரின் நொய்யல் ஆற்றங்கரை ஓரத்தில் சிங்காநல்லூர் கிராமம்.

தன் தோட்டத்தின் வடகிழக்கு இருந்த எல்லை முனியப்பனை கும்பிட்டு விட்டு கிளம்பினார் பெரியசாமி நாயக்கர். கடவுள் பக்தி மிகுந்தவர் பெரியசாமி நாயக்கர். அதுவும் எல்லை முனியப்பசாமி மீது அளவில்லா பக்தி. தன் ஊர், தன் தோட்டம், தன் குடும்பம் எல்லாவற்றிற்கும் காவலாய் இருப்பது முனியப்பன் தான் என்று நம்புபவர். ஊரில் எளவு விழுந்திருந்த நாட்கள், வீட்டில் கவிச்சி காய்ச்சும் நாள், இப்படி சில நாட்கள் தவிர எல்லா நாட்களும் தவறாமல் முனியாப்பனுக்கு பூஜை போடுவார்.

அந்த கிராமத்தில் படிப்பு வாசனை பெற்ற சில பெருசகளில் இவரும் ஒருவர். கல்வி கல்லாமல் இருப்பது மடமை என்பதை கடவுள் பக்திக்கு மேலாக நம்பினார். தன் தோட்ட வேலைக்கு வரும் விருமன் மகள் முதற்கொண்டு தன் கிராமத்தின் எல்லா குழந்தைகளும் பள்ளிக்கூடம் செல்ல வேண்டும் என்று விரும்பினார். கிராமத்தின் சாலைகள் எல்லாம் விரிவு படுத்தி தார் போட்டால் வேலை, பள்ளி சென்று வர உதவியாய் இருக்கும் என்று கிளம்பினார் சர்கார் அலுவலகம் தேடி. மறக்காமல் கும்பிடு போட்டுவிட்டு சென்றார் முனியப்பனுக்கு.

கிராமத்தின் நல்ல நேரமோ, இவர் நல்ல நேரமோ சர்கார் அலுவலகத்தில் இவருடன் படித்த சீனிவாச ஐயங்கார் தான் முக்கிய பதவியில் இருந்தார். விரிவு படுத்தாத சாலையின் ஓரத்தில் தான் இருந்தது நாயக்கர் தோட்டத்து முனியப்பசாமி கோவிலின் பலி பீடம். சிநேகிதன் பெரியசாமி பற்றி நன்கு தெரிந்திருந்த சீனிவாச ஐயங்கார் உத்தரவிட்டு இருந்தார் பலி பீடமோ கோவிலோ சேதப்படாமல் சாலை விரிவு படுத்தவேண்டும் என்று. வேகாமாய் வந்தது சாலை விரிவு படுத்தலும் தாரும். முனியப்பசாமி மட்டும் பலிபீடம் இட்டு சிறிதாய் ஆக்கிரமித்து இருந்தார் சாலையை.

கடந்த ஒன்று இரண்டு வருடமாய் நாயக்கர் குடும்பத்தில் நல்லதும் கெட்டதுமாய் சம்பவங்கள் நடந்து வந்ததால், அமாவாசை பூசை பெறாமல் காத்து இருந்தார் முனியப்பசாமி. அமாவாசையில் நள்ளிரவில் கோழி ஒன்றை பலி குடுத்து சிறிதாய் மதுவை வைத்து பூசை போட்டால் முனியப்பன் பலி கேட்க மாட்டார் என்பது நாயக்கரின் அசையாத நம்பிக்கை.

நம் பெரியசாமி நாயக்கருக்கு ஒரே மகன். கருப்பண்ணன் அவர். தினப்பத்திரிக்கை வராத கிராமத்தில் இருந்து இந்தியாவின் சிறப்பு மிக்க கல்லூரியில் படித்து, அமெரிக்காவில் வேலையில் இருந்தார். பெரியசாமி நாயக்கர் தன் மகன் டெலிபொன் கம்பெனியில் வேலை செய்வாதாக சொல்வார். உண்மையில் கருப்பண்ணன் டெலிபொன் கண்டுபிடித்த கம்பெனியில் ஆராய்ச்சியாளராக இருந்தார்.

காலையில் வந்த போன் அழைப்பில் ஆடிப்போய் இருந்தார் கருப்பண்ணன். அவசர அவசரமாய் தன் மேலதிகாரியிடம் சொல்லி விட்டு ஊருக்கு கிளம்ப தயாரானார். இரண்டாம் நாள் வந்தும் சேர்ந்தார். கிராமமே திரண்டு வந்து இருந்தது. திரும்பி வர முடியாத தூரம் சென்று இருந்தார் பெரியசாமி நாயக்கர். உச்சி பூசைக்கு சென்ற மனுஷன் திரும்பி வராமல் போனதை பார்த்த சின்னம்மாள் பேச முடியாமல் சிலையாய் ஆனார், மகனை கண்டதும் வெடித்தார் “அந்த முனியப்பசாமி அப்பாவையே பலியா எடுத்துகுச்சுடா கருப்பன்னா”.

குறுகிய சாலையில் நேருக்கு நேர் மோதாமல் இருக்க விலகிய வண்டி ஒன்று பலி பீடத்திற்கு பூசை போட்டுக்கொண்டிருந்த நாயக்கரை தோழோடு இடித்தது. பீடத்திற்கு பூசை செய்து கொண்டுஇருந்தவர் அதன் மேலயே விழுந்து உயிரை இழந்தார். இதை அறிந்த கருப்பண்ணன், நொய்யல் ஆற்றங்கரையில் நாயக்கரின் இறுதிச்சடங்குகள் முடிந்த பிறகு திரும்பி வரும் போது, சீனிவாச ஐயங்காரிடம் சொன்னார், “அந்த பீடத்த எடுக்காம ரோடு போட்டது தான் காரணம், அந்த பீடாத எடுத்திட்டு ரோடு போடா ஏற்பாடு பண்ணுங்க. இனிமேல் முனியப்பன் பலி வாங்கமாட்டார்.” அப்படியே நடந்தது. நாயக்கருக்கு அப்புறம் யாரையும் பலி வாங்காத முனியப்பனை பற்றி இப்போதும் ஊருக்குள் ஒரு பேச்சு உண்டு, “தினமும் பூச போட்டு வந்த நாயக்கர கூட்டிட்டு போயிடுச்சுப்பா இந்த முனியப்ப சாமி” .

When i was reading about the recession, job cuts, hiring freeze, just got reminded what i was running into. Everybody wants to be successful, wants to win and never lose. the best salary, the best house, the best in everything, there’s no limit for the mind to think when it comes to luxury. At least for me. Don’t say that you have an aversion to all these things, if so that means you have something wrong in you.

After completing a semester in my MS degree, and realising its time to apply for internships, I see whats next in  store for me, and to many many students. We all try our level best to get into a company which we call it as a dream company, and mostly its the hefty paying company. Not all get into the dream company, there are some  compromises made and we stick onto something which we get. But what are we running into eventually?

Are we going to work for our livelihood? Is all the work what we do is for us? The answer is no. It cannot be. The world is not ideal, so we cannot get 100% efficiency. So Wat is the final word? If you work under a big banner, or a small banner, you are not only working for you. You are also working for someone. The pay what you get is just a small part of what it gives to your employer. I might sound superficial, but we don’t realise since we never step into the shoes of an employer and no employer lets out the secret. None is running a business for charity, all are here to make money.

when i got my undergraduate degree, like all my classmates i had a job offer. Obviously that means a lot to a middle class, happy parents seeing their son joining a job which fetches a salary greater than the sum of theirs.  But one of my close fren’s dad asked me a simple question. “Ramesh, when are you going to work for yourself?” I  didnt have an answer, i didnt know what to answer too. I just left my friends house, but the question got rooted into me very deeply.

After joining the job i realised that, the companies play a small game with you. Whats mentioned in the pay packet  and what you get on hand is totally different. You are not only earning for you, you are also earning for the government. the income tax thats how you give back a lions share to the government. Apart from that, all those things what you buy have taxes imposed on them, at every point you are paying back to the government. This means that you are not only working for you, you are working for all around you. particularly in US you have a higher income taxes, nearly 50% of your ctc will vanish as taxes. I would like to call this as a herd mentality and I am also in the herd.

So now I am imagining myself getting into a job, whats then? I start working hard day in and day out to get up the ladder in the organisation. Basically we work hard to get better wages, automatically it means, higher wages means higher taxes, contribution to the society is high, so what am i getting in return? The returns for the work which i put in has not increased, it might remain the same or sometimes it goes less.  From the personal side of the life, people get married soon after getting into a job which offers a salary, termed as the society as a handsome one. We are all again greedy, looking for a partner who is also working and we try to add more income to the household. Yes here comes the biggest traps of our life. The HOUSE. We all see house as an asset  of our life, none realises that its a liability. Having a good house in a prime location is a matter of pride. The search ends at the bank loans. Lesser we care about the floating or fixed interest, we take the loan and we are double happy when we step into the house. But we are indebted to the bank, till we repay the loan. When the repaying completes we donot realise that we have paid atleast twice the amount for the house and the value of the building has depreciated. After the house, its the car, then comes many more things which are the courtesy of so called ‘zero percent processing fee loans’. Upon anything which will be the courtesy of a loan, we end up paying  more for something whose value depreciates down the lane. The herd mentality doesnt let us to realise whats the loop behind the loans.

So is it possible to live without loans at all?

yes, its possible. When you work for yourself you get out of the herd mentality, you can live without the loans.herd mentality means in all aspects of life.

This seems to be a simple solution, but its easy said, difficult to practise in real life.

Working for yourself? The answer I found out is to be an enterpreneur. By just having a petty shop, you can earn as much as a entry level software engineer can do. you can have a chain of petty shops with you managing all them.  Nothing is risk free. there are many risks involved, and its always calculated risks which pays off. You don’t have anyone to supervise you, you are the one and only king. you can take a break when you want. there’s no match to the peace of mind which a petty shop owner gets and to that of a software engineer.  Moreover the returns of the work to you which is done from dawn to dusk is definitely more than what is got from working under someone. Let your imagination have a few wings, you will realise what you are into and what’s lying outside which can be harnessed.

So what next for me? I am still in the herd. But I have realised that I am still in the herd. I don’t know when  but for sure I will shrug off the same one fine day. One more thing,  all cannot be entrepreneurs, everyone in this world cannot work only for them self. The world will not be balanced then.

பின்னிரவின் இருட்டோடு,

நம் முதுகுகளின் இடைவெளியில் புதைந்து போனது..

விடியலில் என் நெற்றியில்

விழும் முத்தத்தின் ஈரத்தில் மீண்டும் பூப்பூக்கும்

நமது காதல்…

Of late, I had been telling my frens back in India, I am not having any motivation to do the right things, I am searching for motivation. Lost into in the process of searching for I just found that there’s something related to inspiration and motivation. The easy way to get motivated is to get inspired. But what are my inspirations? Who are my inspirations?

The illiterate lady, who was able to run a family of four with a very menial sum, but still ensuring that except her none of the family was left with empty stomachs after a meal. She taught me, giving gives more pleasure than receiving and you can give only if have. Yes, whatever it is, money or education or love… you can give only if you have it within you. She gives it to everyone and I have gleefully accepted it. Am proud of you, my mom.

This school dropout, wanted his son to go places, to study in the best places in the world. He was partly successful, but to realization of his dream is always under construction. He was not able to get his son the best things in the world, but he gave his best for that. The stupendous courage and strength which comes from inside to face any adversity always inherits from a dad to his son very easily. I have it dad, I have inherited from you.

Few people are very generous to lend their ears to hear laments. It’s always a blessing to be with people take in all the toxics out of you and replenish you with something afresh. Again, giving is a happier process than receiving. I was always in the receiving end. They always give an opportunity for me to be on the other side, the tougher side which gives more happiness. It’s up to me to take it from you ppl, my sis, my frens, and all those great souls who silently have inspired me.

Some break and some make in times of adversity. This guy realized that he is sometimes an egg shell cracking under pressure and sometimes he accepts the chisel, becomes if not beautiful sculpture. Like every dog has its day, he also has his heyday and his low times. It’s not about quitting at any point, it’s about breaking the head of the adversity and he has done it several times. If he’s the one succumbing to pressure, you don’t get to read this post. Yes, there’s an inspiration sitting in an easy chair relaxed deep inside me, waiting to get noticed by me and it’s me.

It’s all about taking inspirations from this world, self appreciation of the past successes of mine which will drive me towards raising the bar. But still the blockhead is the question, is there another magic formula for success? It’s time to realize that there is no special ingredient for success. It’s just the belief, self appreciation and the ability to draw inspirations, I have and I should be doing great. If not there’s something wrong with this post.

என்ன ரசிப்பத விட்டுட்டியா?”

என்று அப்பாவித்தனமாய் கேட்கிறாய்..

இதை ரசிக்க மட்டும், என்றும் கவிதை எழுதுவதை நிறுத்தலாம் நான்..

I still remember the days, when I annoyed my dad’s sleep by disturbing his sleep during the trips to my periyamma house. En route, on seeing the spacious sand depot, I would ask him what does it take to own one.As usual, he didn’t have an answer.

Those were the lucky days, coz the soccer world cup was telecast in DD. Hope am not wrong, that was the infamous 1994 world cup. Me n my dad ensured that we don miss any of the matches. Soon i wanted to be a soccer hero. I wish, I made a mark in the soccer arena by performing a bicycle kick to score my first goal. It took nearly another ten years for me to know that’s an impossible task.

Then came my tryst with the bicycles. As the cycling champ of my street, i wanted to race wheel to wheel in the championships which I’ve just heard of. good god, am in the same level with cycling, I want to expedite and score more on this aspect.

Here comes my first powered vehicle was a TVS 50. I wonder how did that lame bike gave me thoughts of overtaking pro’s in the short corners of a grandprix. I might race and its on the cards. Within the age of 15, i wanted to be a business man, soccer n cycle champ and pro racer. Sounds ridiculous isn’t it?

As you can see, my first love affair with business was that sand depot. i didn’t know why i wanted to own a sand depot. The vacations of my school life was predominantly spent at my grandpa’s farm. The sprawling agrarian area with tall coconut trees and the clean well captivated me. One day i came to know that they have incurred heavy losses on the fields, coz they didn’t read the nature properly. All of a sudden i wanted to be an agriculturist. I was very confident on the statement, “Read and Obey Nature, You will reap rewards.”

Agriculture and cattle rearing go hand in hand. But my mom was involved only in the latter. She was very good at that too. So naturally it has imbibed in my blood. Hey greats, who called me as a person fit only to graze cows, I wont prove you wrong. I ll be there in a grand manner.

Enough with my mom, the contribution from my dad: The best decision of his life was to resign & have a workshop on his own. That enabled me to have hands on experience with machinery. He taught me to think simple, show consistency and commitment. But i added another point to that, take daring moves, you will rule the list. Soon I will join the list.

I ve imagined myself in bigger roles for the future. The real problem is except with certain roles, I’ve just stopped improving. there is no big action or even small action towards the big dreams. A new opportunity, A new day, am all set to have a go. I may not be as creative as Steve Jobs, i may not have the knack of selling the same wine in different bottles like Bill Gates, I may not have a cool head as that of Ratan Tata, I may not be the same as P.Subramanian to carve a niche in the gear industry. But, what I have in common with them is that, I believe in myself, I know my weaknesses, knowing how to build on my strengths & moreover I have fallen in love with my dreams.

உன் கோபங்களுக்கு,

பொய்யாய் வருத்தப்படுகிறேன்

மெய்யாய் நீ வந்து

என் மெய் தழுவுவாய்

எனத்தெரிந்து..

This 14 year old lad always wanted to score whenever he had a football in his dreams. Its natural for him to skip a heart beat if the dream of placing the ball inside the net is disturbed. He was not surprised to see his dad stroking him slowly to wake him up from the slumber. He then realized “Oh my goodness, its time to get ready to learn something from the lounge”.

People say that most things in life happen like a flash. The events like him getting tickets for the show, few men exploring and studying something out of him in the theater and the aftermath didn’t happen so. they didn’t dart off, they walk besides him always.

Being identified as unique from a crowd of a lakh will make people proud, but he didn’t feel so for various reasons. Right from the moment he was screwed(not literally, but physically) at the base of his backbone, things started wearing a different attire and obviously looked different. Its not about the downpour, its all about the drops which the leaves of the trees shed after the rain.

coming back to the dreams, he did not complain on the dreams being shattered. he started preparing himself for one of the most educating days of his life. packing up the illegible med reports and photographs of the skeleton in different angles, dad and son start a journey towards enlightenment. it was really important for the guy to get a middle seat in the “CTC” buses of those days, so that he can vibrations to the just altered spine can be minimized.  a private mode of transport other than bicycle was just a luxury. he had aversion towards luxury, coz he didn’t get a chance to taste a bit of the same.

hoping to be the first in the roll call for the day to hear words of wisdom from the doc, he would be always disappointed. till his name is called, the destination is the lounge, and of course its time for enlightenment. different people have different perspective. some people wither with pain, some gather up to fight a storm singlehanded. he was of the latter type. he developed his motto for life, Expect the worst all times. say you are expecting something and if it doesn’t turn up, how disappointed are you?  if you don’t expect anything and your hands are filled with something, you feel happy. Now, you are expecting the worst, and something nice reaches you. you are on cloud nine isn’t it?

the first sad thing on the day is that, when writhing in pain, you hear someone telling you, “just feel comfortable, you can see many people suffering even more.” what???? you sadistic creatures, are you teaching me to seek comfort on seeing others feeling pain? he wouldn’t ever join that list.

the second sad thing on the day is, someone speaking philosophy, “you have experienced pain at a very small age, so you would not have realized it on whole” what the f*** are you talking about? how the hell would you forget the pain, when someone cuts open your back, and alters your spine? till you are gone, it lingers on to your mind, isn’t it? are you a sanjay ramasamy with short term memory loss?

The boy being alone, he asks himself many questions, why did the god choose me for this assignment? why not someone? whats the mistake did i commit to have such a fate? the answers where, the god has chosen you, coz he thinks only you are capable of handling this and none else and he is arming you with loads of experience to brave all those which you are yet to face. only time has to prove whether the gods reply was right or not. gods don’t bluff right?

the very best thing of the day,  when someone has an open heart surgery, you don’t feel much pain when the artery is removed from the limbs coz the crux of it will be within your rib. similarly while you are in pain, you can receive others pain(not physically, mentally). a word of comfort, encouragement to someone writhing in pain will make him to raise his head, which has been glued to the pillow for days,weeks sometimes even for months. with a curved smile, you lessen the pain in them, and instill confidence in them that things get straight soon.

Try for it yourself !!!

P.S: Bear with the spelling and grammar mistakes.